شمارهٔ ۳۶۳

در این شعر، شاعر به زیبایی و دلربایی گل‌ها و چمن‌ها اشاره می‌کند و از این می‌گوید که جایی دیده نشده که زیبایی و شکوه طبیعی به تماشای او بیاید. همچنین با تشبیه به ناخن‌های الماس، از تلاش‌های بی‌ثمر خود برای تغییر وضعیت و گشایش در امور زندگی سخن می‌گوید و نهایتاً ناامیدی از بی‌تغییری در زندگی‌اش را بیان می‌کند.