شمارهٔ ۳۵۴

در این شعر، شاعر به زیبایی و شیرینی سخن اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند رشته‌ای که به سرچشمه جواهر می‌رسد، کلام و سخن او نیز به هم می‌خورد. او به اهمیت سفر و تجربیات زندگی اشاره دارد و می‌گوید برای این‌که زندگی در چشمان جهان شیرین باشد، باید به سوی آن سفر کرد. همچنین، از لذت و تسکینی که از مرهم‌ها و خاطرات خوب به دست می‌آید، می‌گوید که همچون نسیم خوشی بر دل نشست می‌کند.