چو دست خود به دعا می پرست بردارد
به باغ گریه کنان تاک دست بردارد
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به دعا و نیایش اشاره میکند و ابراز میکند که دعا و درخواست از خداوند شاید بیاثر شده است. او به این نکته میپردازد که دیگران به چه امیدی دعا کنند، زمانی که نتیجهای نمیبینند. همچنین، اشک و غم به عنوان نشانهای از ناامیدی در زندگی به تصویر کشیده شده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
دعای صبح بناگوش بی اثر شده است
دگر کسی به چه امید دست بردارد؟