دو دل شوم چو به زلفش مرا نگاه افتد
چو رهروی که رهش بر سر دو راه افتد
دربارهٔ این سروده
در این اشعار، شاعر به احساسات خود در مواجهه با جذابیت یک فرد اشاره میکند. او از دو دلی و تردید ناشی از زیبایی آن شخص صحبت میکند، شبیه به کسی که در یک مسیر دو راهی مانده است. همچنین، شاعر به زیبایی تواضع و فروتنی میپردازد و میگوید که این ویژگی میتواند از سرافرازان باشد. به عنوان مثال، زیبایی شکست و افتادن کلاهی بر زمین نیز مورد توجه قرار گرفته است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
فروتنی است برازنده از سرافرازان
که خوشنماست شکستی که بر کلاه افتد