شمارهٔ ۳۳۲

در این شعر، شاعر به دیگران می‌گوید که نباید عشق و محبت خود را به راحتی به دیگران بدهند. او بیان می‌کند که محبت او مانند یک جواهر ارزشمند است که نمی‌توان آن را به هر کسی بخشید.