شمارهٔ ۳۳۱

شاعر در این بیتی به بیان ناامیدی از جدایی و قطع رابطه می‌پردازد. او می‌گوید که نمی‌توان از زیبایی و عشق دوتا زلف محبوب قطع امید کرد و همچنین نمی‌توان برکات و نعمت‌های دائمی را رها کرد. در عشق، نیازی به پیام و قاصد نیست و پیروی از معشوق در قلب عاشق امری اجتناب‌ناپذیر است.