داغم از خنده بیهوده خود، می ترسم
که چو گل مدت عمرم به شکفتن گذرد
دربارهٔ این سروده
در این بیت شاعر از نگرانیاش درباره بیهوده بودن خندیدن و شادیها سخن میگوید. او میترسد که عمرش مانند گل به سرعت بگذرد و تنها به خوشیهای ظاهری و بیاساس بپردازد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.