شمارهٔ ۳۲۷

این ابیات به زیبایی و لذت زندگی اشاره دارد. شاعر با اشاره به خوشی‌هایی که با زیبایی معشوق به دست می‌آید، از شوق و درد ناشی از عشق سخن می‌گوید. او می‌گوید که عمرها در جستجوی آزادی و رهایی از قید و بندها سپری شده، اما همچنان در آتش عشق می‌سوزد و این اشتیاق همیشگی است.