شمارهٔ ۳۲۵

در این ابیات شاعر به تصویرسازی از اشک و آتش می‌پردازد و اشاره می‌کند که اشک‌ها به مانند آتشی در دامن دارند. او به سوختگان اشاره می‌کند که در جستجوی نور و امید هستند. سپس توصیه می‌کند که با کلاهی از نمد که مشابه شمع است، خود را آراسته کنیم، زیرا این دستان پر از اشک و غم را در بر دارد. در پایان، شاعر می‌گوید که تنها کسی می‌تواند به هدف برسد که دلش تنگ‌تر از سوزن باشد، به تعبیر دیگر، کسی که عشق و آرزوهایش عمیق و تنگ است.