شمارهٔ ۳۲۴

این شعر به معشوقی اشاره دارد که دارای زیبایی و جذابیت خاصی است. شاعر نمک و لعل را با چشمه حیوانات مقایسه می‌کند و زیبایی چهره معشوق را به یوسف مصر تشبیه می‌کند. او همچنین از دردی درونش سخن می‌گوید که به دلیل رازهای نهفته‌اش، همچنان گل نمی‌کند و به نوعی احساساتش را نمی‌تواند به زبان بیاورد. در نهایت، تصویرگری درد و زیبایی توأمان در این شعر مشهود است.