شمارهٔ ۳۲۳

اشعار حاکی از درد و گله‌مندی شاعر است. او به خنجر مژگان و اثرات آن بر خود اشاره می‌کند و گریه‌اش را نشانه‌ای از تنهایی و غم می‌داند. نگاه یک نفر به او باعث این همه آزار شده است و در نهایت، به باغبانی اشاره می‌کند که حق دارد به گلستان خود نگاهی بیندازد، نمادی از زیبایی و مراقبت.