شمارهٔ ۳۲۲

این شعر بیانگر این است که همه انسان‌ها از نعمت‌ها و زیبایی‌های خاصی برخوردارند، به جز دل شاعر که به آنچه ندارد قانع است. همچنین، شاعر می‌گوید که زیبایی و جذابیت تو نیازی به آرایش ندارد و به شکلی طبیعی زیباست، بنابراین نیازی به پیرایش و تجزیه ندارد.