شمارهٔ ۳۱۶

این بیت‌ها بیانگر عشق عمیق و عارفانه شاعر هستند. شاعر از زیبایی ابرو و دلکش بودن آن سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که اگر ابروی معشوقش به محراب نماز او تبدیل شود، آن وقت کعبه نیز تحت تأثیر زیبایی‌اش قرار می‌گیرد. همچنین، در ادامه، او به نکتۀ عطر و زیبایی دامن معشوق اشاره می‌کند و به نوعی راز و گنجینه‌ای پنهان از خود را بیان می‌کند. در کل، این اشعار تصویری از عشق و نماز و جنبه‌های روحانی آن خلق می‌کنند.