شمارهٔ ۳۱۳

شاعر در این بیت از عدم وفاداری یا بی‌محبتی محبوبش شکایت می‌کند و از بخت بد خود گله دارد که به او نیکی نکرده و تنها اتهام شوری را به او داده است.