شمارهٔ ۳۰۴

در این شعر، شاعر به نقد و بررسی اخلاقیات و رفتارهای ناپسند برخی افراد می‌پردازد. او از پزشکانی یاد می‌کند که به جای کمک، به رنجاندن بیماران می‌پردازند و همچنین به گداهایی اشاره می‌کند که فرزند خود را به چشم ناپدید می‌کنند. شاعر همچنین به زیباپسندانی می‌پردازد که دنبال رسوایی و عریان شدن زیبایی‌ها هستند و در نهایت، از باغبانی یاد می‌کند که به جای پرورش گل‌ها، به مخفی نگه‌داشتن آن‌ها تمایل دارد. این ابیات، تنهایی و نکوهش رفتارهای غیرانسانی را به تصویر می‌کشند.