شمارهٔ ۲۹۸

در این بیت شاعر به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر کسی تمام دنیا و نعمت‌های آن را به دست آورد، باز هم به خاطر حرص و طمعی که دارد، مانند یک حاکم فاسد و طماع می‌ماند. به عبارتی دیگر، عطش و حرص انسان او را از لذت واقعی زندگی دور می‌کند.