شمارهٔ ۲۸۸

در این شعر، شاعر به احساس عمیق خود از درد و رنج اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که حتی اگر غباری بر او بیفتد، جانش در خاک و خون خواهد بود و اگر خاری به او بچسبد، به زمین می‌افتد. همچنین، او به ندامت مردم اشاره می‌کند که هیچ نتیجه‌ای جز پشیمانی ندارد. در پایان، شاعر به عشق و دلتنگی اشاره می‌کند و وضعیت یعقوب را با یوسف مقایسه می‌کند؛ یعنی عشق و جدایی به حدی عمیق است که فرد حاضر است همه چیز خود را فدای آن کند.