شمارهٔ ۲۸۵

این بیت به بیان احساس عمیق حزن و اندوه می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که این حالت، زینتی مانند لاله ندارد و به دردی عمیق شبیه است که دل سنگ را نیز می‌سوزاند؛ این درد ناشی از ماتم و غم فرهاد است. به طور کلی، این ابیات نمایانگر عشق و فراق و تأثیر آن بر دل‌هاست.