شمارهٔ ۲۷۷

برداشت: تا زمانی که سرنوشت حکم کفر را از دل محبوب می‌گیرد، جنون نیز، دیوانه‌وار، در پی خطی داغ از من می‌گردد.

برداشت: دل ناتوان من از آن محفل چه گلی می‌تواند بچیند، در حالی که آتش از بیرون بزم، پروانه را در می‌گیرد.

برداشت: مشکل این است که چنان زیبایی در زلف پریشان او وجود دارد که هر کلمه‌ای از او به هزاران معنا اشاره می‌کند و مثل یک شانه در هر کلمه جا می‌گیرد.