شمارهٔ ۲۷۴

شاعر در این اشعار به تغییر و تحول طبیعت و انسان اشاره می‌کند. او می‌گوید که در دنیا همه چیز به نوعی به نیستی می‌رسد و دریا، وقتی سیل الوان به آن می‌رسد، به یک رنگ تبدیل می‌شود. شاعر از عمق نامساعد و افسرده عالم می‌خواهد که با شتاب حرکت کند و اشاره می‌کند که در یک ساعت، اشکی که از دل برمی‌آید، به سنگ تبدیل می‌شود. به عبارتی، این اشعار به فراز و نشیب‌های زندگی و دگرگونی‌های آن می‌پردازد.