شمارهٔ ۲۶۹

شاعر در این بیت به این موضوع اشاره دارد که از جمع کردن دیوان شعر و وقت خوشی که برایش پیش می‌آید، غافل بوده است و متوجه نشده که تصحیح اشعارش موجب هدر رفتن اوقاتش می‌شود.