مصفا چون شود دل در غبار تن نمیگنجد
که چون شد صیقلی آیینه در گلخن نمیگنجد
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به وضعیت روحی و احوالات درونی خود اشاره میکند. او بیان میکند که وقتی دل و روح انسان به جلا و صفا برسد، دیگر در قید و بندهای دنیوی و جسمی نمیگنجد. همچنین، او احساس نارضایتی و درد را توصیف میکند که موجب خنثی شدن شادی و خوشبختیاش شده است. در ادامه، شاعر از عواطف شدید خود سخن میگوید که حتی بر چیزهای ظاهری مانند جامه و نور نیز تاثیر گذاشته و باعث میشود که حالت آنها دچار تغییر شود. در کل، شعر توصیفکننده جستجوی آزادی و رهایی از زنجیرهای مادی و پر کردن خلأهای روحی است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
به هم پیچید خرسندی زبان شکوه ما را
دگر در حلقه زنجیر ما شیون نمیگنجد
کفن شد جامه فانوس از داغ جگرسوزم
ز شوخی شعله من در ته دامن نمیگنجد