شمارهٔ ۲۵۵

این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و وابستگی شاعر به معشوقش است. شاعر می‌گوید که بدون وجود معشوق، حتی زمانی که ساغر می‌نوشد، احساس درد و رنج می‌کند و بی‌حضور او، حتی آب هم برایش تلخ و دردناک می‌شود. همچنین اشاره می‌کند که غیرت و عزت نفس او نمی‌تواند ناز معشوق را تحمل کند و در نهایت، بلبل عاشق با لبخند گل، دچار ناز و غرور می‌شود. در کل، شعر حسرت و عشق عمیق را به تصویر می‌کشد.