شمارهٔ ۲۵۳

این شعر به تصویر کشیدن عشق و احساسات عمیق انسانی می‌پردازد. شاعر به شمعی اشاره می‌کند که در زمان‌های تاریک (خاموشی) روشنی بخش است و خواب فراموشی می‌تواند نوعی آرامش را به ارمغان بیاورد. هم‌چنین به این نکته اشاره می‌کند که وقتی لب‌ها به می (شراب) آشنا می‌شوند، باید در مستی به سخن بپردازند، زیرا این سخنان می‌تواند تسکین‌دهنده باشد. به طور کلی، موضوعاتی چون عشق، شراب و مستی به زیبایی در این اشعار بیان شده‌اند.