یاد ایامی که رویش را بهار شرم بود
با حیا هنگامه نظاره او گرم بود
دربارهٔ این سروده
این شعر به یادآوری ایام گذشته میپردازد که زیبایی و شرم معشوق در آن زمان نمایش داده میشود. ارتباط آن با دشت و آواز زلیخا نشاندهنده جذابیت و شوقی است که در آن لحظات وجود داشت. تصویری از زیبایی و حال و هوای عاشقانهای که در آن زمان برقرار بود، در این ابیات به خوبی منتقل شده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
یک ته پیراهن آمد تا به کنعان باد مصر
بس که روی دشت از آواز زلیخا گرم بود