شمارهٔ ۲۴۲

این شعر درباره‌ی درد و رنج عشق و چگونگی تسکین آن صحبت می‌کند. شاعر با استفاده از تصویر لاله و شبنم، حس غم و اندوه را بیان می‌کند. سپس به ناپایداری دنیا و بی‌عدالتی آن اشاره می‌کند و می‌گوید که دور زمانه، دیو (نماد شرارت) را به دست تقدیر و سرنوشت می‌سپارد. به‌طور کلی، شعر الموت و دشواری‌های عشق و زندگی را به تصویر می‌کشد.