شمارهٔ ۲۴۱

برداشت: دیوانگی من به من وظیفه‌ای می‌دهد، مانند اینکه در فصل بهار، عطر گل‌ها روح مرا روشن می‌کند.

برداشت: از دامن زندگی آزاد شده‌ام و بوی پیراهنی که می‌شنوم، باعث می‌شود که بی‌حال و بی‌رمق شوم.

برداشت: بلبل از روی بی‌نیازی، سخنش را به زمین انداخته است. ای ساده‌لوح، ببین که گل به زندگی من معنا و تکلیف می‌بخشد.

برداشت: سایه‌ی گسترده‌ی پرنده‌ای بزرگ از نور خورشید خوشا، که بر روی برگ‌های تاک در باغ گلی، دلم را آرام می‌کند.