شمارهٔ ۲۴۰

در این ابیات شاعر به زیبایی و جذابیت چهره یک معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که این معشوق با لبخندش مانند گل سخن می‌گوید و هر لحظه با نگاهش فتنه‌ای به وجود می‌آورد. همچنین، شاعر از درک سختی‌های عشق و جذابیت‌های او سخن می‌گوید و به حجاب و پرده‌اش اشاره می‌کند که زیبایی‌اش را دوچندان می‌کند. در مجموع، ابیات نشان‌دهنده زیبایی و جذابیت عمیق معشوق هستند.