شمارهٔ ۲۳۰

در این ابیات شاعر از محبوب خود سخن می‌گوید و به حالت عشق و فراق اشاره دارد. او به قیامت قامت محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که چطور عشق او را از زمین بلند کرده و بر او سایه انداخته است. شاعر احساس فنا و خاکی بودن خود را بیان می‌کند و می‌گوید که تیر محبت محبوبش به سرش نیامده، مگر اینکه از بالای موجودی افسانه‌ای مانند عنقا، عشق او بر او نازل شود. در کل، این شعر تصویری از عشق عمیق و ناامیدی را به تصویر می‌کشد.