کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟
به جاب آب، آب رو به جوی کهکشان بندد
دربارهٔ این سروده
شاعر در این ابیات به ناامیدی و تلخی زندگی اشاره میکند. او از این میگوید که چگونه انسان نمیتواند به آسمان و امیدهای دور در زندگی تکیه کند، بلکه باید به واقعیات و واقعیتهای خود بپردازد. تلخیهای زندگی او را به فکر و حیرت میاندازد و از این میپرسد که چگونه میتوان به راستی و صداقت در شرایط سخت زندگی دست یافت.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ز بس تلخ است کامم از حدیث تلخ، حیرانم
که چون با راستی نی را شکر در استخوان بندد