شمارهٔ ۲۲۲

این ابیات به تبیین رابطه‌ بین روح و جسم می‌پردازد. روح را با جسمی که از مادیات سیراب شده‌است مقایسه می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه روح با تغذیه مناسب تقویت می‌شود. همچنین به اهمیت نیکی و تأثیرات آن اشاره دارد و می‌گوید که عمل نیک در زمین پاک، مانند اکسیر جاودانگی عمل می‌کند. در نهایت، تاکید بر قدرت کوچک‌ترین امور دارد که می‌تواند تأثیر بزرگ و مثبتی ایجاد کند.