شمارهٔ ۲۲۰

این شعر بیانگر احساسات متغیر عاشقانه است. شاعر از عشقش به معشوق می‌گوید که گاه او را دشنام می‌دهد و گاه ستایش می‌کند. هر لحظه که می‌گذرد، معشوق با رفتار و حالت‌های مختلف خود، دل شاعر را شیرین می‌کند. همچنین شاعر به تمثیلی از داستان فرهاد و شیرین اشاره می‌کند و می‌پرسد که برش از سنگ (خارا) چگونه می‌تواند دل شیرین خود را به دست آورد. به طور کلی، شعر نشان‌دهنده پیچیدگی و زیبایی‌های عشق است.