شمارهٔ ۲۱۹

این شعر به بررسی ارتباط میان عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که اهل جدل و دعوا، کسانی که فقط به بحث و نزاع مشغولند، نمی‌توانند به عمق معانی عشق پی ببرند. در مقابل، عاشقانی که با احساسات واقعی سر و کار دارند، از زیبایی و عشق یکدیگر بهره‌مند هستند و در عین حال، به دلیل شدت احساساتشان، مانند مجنون در پی لیلا می‌کشند. این شعر نشان‌دهنده این است که عشق حقیقی و زیبایی همواره در پی هم هستند و باید از جدل‌ها فاصله گرفت تا به عمق عشق رسید.