شمارهٔ ۲۱۸

این شعر درباره عشق و جذابیت است. شاعر اشاره می‌کند که صدای آه او به آسمان می‌رسد و کسی که در برابر محبت دشمنی می‌کند، عاجز است. او به زلف معشوق خود حمله‌ور می‌شود و بوسه‌ای را بر لب‌هایش می‌زند. در انتها، به سرکه ابروی زاهد اشاره می‌کند که اگر چنین تندی داشته باشد، نشان‌دهنده شوق و زیبایی است که می‌تواند از دل سادگی بیرون بیاید. در کل، شعر در راستای عشق، زیبایی و بازی‌های عاطفی است.