شمارهٔ ۲۱۷

برداشت: ناله‌ام مانند ناخنی بر داغ و زخم بلبل‌ها اثر می‌گذارد و اشک‌های گرم من همچون آتش در باغ گل‌ها شعله‌ور می‌شود.

برداشت: شمع در دامن فانوس پیچید و هنوز آرزوی پروانه بر خاکسترش حس می‌شود.

برداشت: در جیب دو جهان چیزی پیدا نمی‌شود که ارزش یک سوال را داشته باشد. اراده من این است که این سرود را در گوش انسان‌های بخشنده طنین‌انداز کنم.

برداشت: عاشقان وقتی به زیبایی گل و لاله می‌نگرند، تحت تأثیر آن قرار نمی‌گیرند؛ گاهی نیز به یاد درد و زخم‌های خود می‌افتند که نشان از عشق و رنجشان دارد.