شمارهٔ ۲۱۴

در این ابیات، شاعر به نقد و انتقاد از برداشت‌های نادرست و ساده‌لوحی مردم اشاره می‌کند. او خود را از زهر و آتشین بودن احساساتش آگاه می‌داند، در حالی که دیگران این حالت را به اشتباه مثبت می‌بینند. همچنین به تمایز خود از ارزش‌های مادی و حاضری اشاره می‌کند و تیزبینی‌اش را به عنوان یک ویژگی مثبت برمی‌شمارد، اما از بی‌اعتمادی دیگران نسبت به او و برداشت‌های نادرستشان ابراز نگرانیاست. در نهایت، او به نوعی انزوا و بدگمانی در مواجهه با افراد بد ذات اشاره دارد.