شمارهٔ ۲۱۳

این اشعار بیانگر تجربه‌ای عمیق از فتنه و آشوب هستند که به شاعر فشار می‌آورد. شاعر به تأثیر قدرتمند چشمان معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که این چشمان او را دچار حالتی از مستی کرده‌اند که هرگز تجربه نکرده بود. در نهایت، این احساس را ناشی از جادو یا دارویی می‌داند که در چشمان معشوق نهفته است.