شمارهٔ ۲۱۱

در این شعر، شاعر به زیبایی و دلربایی عشق و معشوق اشاره می‌کند. به این معناست که معشوق با نگاهی عمیق و جذاب خود، دل‌ها را می‌رباید و جاذبه او به قدری قوی است که دیده‌های بی‌پروا به او زل می‌زنند. همچنین، شاعر به تمنای بوسه‌های شیرین و لذتبخش از لب معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که برای رسیدن به این عشق، دلباختگان باید گام بردارند. در نهایت، این شعر به نبود عطر و زیبایی در چمن اشاره دارد و این‌که شاید این زیبایی و نشانه‌های عشق، به واسطه عشق واقعی و بی‌حس شدن دلباختگان به وجود آمده است.