رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماند
هایهوی عندلیبان در گلستانم نماند
دربارهٔ این سروده
شاعر در این شعر از گذر زمان و جوانی سخن میگوید و از احساساتش در دوران پیری lament میکند. او به کاستیهایی که در زندگیاش تجربه کرده، اشاره میکند و از نبود شوق و سرزندگی در جوانی، و همچنین احساس پشیمانی در زمان پیری صحبت میکند، در حالی که اکنون دیگر دندانهایش را ندارد و نمیتواند به خوبی از آنها دفاع کند. به طور کلی، شعر بازتابی از حسرت، پشیمانی و تغییرات زندگی است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از پشیمانی سخن در عهد پیری می زنم
لب به دندان می گزم اکنون که دندانم نماند