شمارهٔ ۲۰۴

این شعر به توصیف زندگی و پایانی ناپذیر آن می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که با وجود گذر عمر، داستان زندگی همچنان ادامه دارد و به پایان نمی‌رسد. همچنین، زلف بی‌پایان معشوق تشبیه شده است به پیچیدگی‌ها و زیبایی‌هایی که هرگز کامل نمی‌شود. به طور کلی، شعر بر جاودانگی و همیشگی بودن زندگی و عشق تأکید می‌کند.