شمارهٔ ۲۰۲

در این شعر، شاعر از احساساتی عمیق و حسی اشاره می‌کند که به خاطر عشق و زیبایی درون دیگری به وجود می‌آید. او با استفاده از استعاره‌هایی چون "کنج دهان" و "موهای میان" به جذابیت و تأثیر آن فرد اشاره می‌کند. همچنین، شاعر به وضعیت خود اشاره می‌کند که مانند خار دیواری از گل‌ها جدا شده و بدون دلیل از باغ به دور است، ولی باغبان (شاهد عشق) او را به سوی خود می‌کشاند. این اشعار نشان‌دهنده‌ی دلتنگی و کشش عاطفی عمیق نسبت به معشوق است.