تا دل از زلفش جدایی کرد از جان سیر شد
نافه تا افتاد دور از ناف آهو پیر شد
دربارهٔ این سروده
این شعر به جدایی و دلتنگی اشاره دارد. ابتدا به جدایی از محبوب و سیر شدن از زندگی اشاره میکند. سپس به تغییری که در طبیعت (نافه و آهو) رخ میدهد، پرداخته و بیانگر این است که روزی خداوند به تشنگان کمک میکند. در پایان، اشارهای به دلقکشی و یا دلسوزی مادرانه نسبت به کودکانی که از شیر مادر خود بهره میبرند، وجود دارد. به طور کلی، شعر نشاندهنده تحول و وابستگیهای عاطفی در زندگی است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
روزی لب تشنگان را می دهد سامان خدا
دایه هر خونی که خورد از دست طفلان، شیر شد