شمارهٔ ۱۹۵

این شعر از شاعر ایرانی نشان‌دهنده‌ی longing و امید برای رسیدن به معشوق است. شاعر با بیان اینکه فقط کافیست که نگهدار عشقش را ببیند، حس عمیق نیاز و اشتیاقش را به تصویر می‌کشد. او همچنین به این نکته اشاره دارد که همه نمی‌توانند درد جانسوز او را درک کنند و به دنبال کسی است که او را درک کند و به فریادش پاسخ دهد.