بر گل رخسار او تا زلف پیچ و تاب زد
شهپر پروانه سیلی بر رخ مهتاب زد
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر زیبایی و جذابیت چهره محبوبش را توصیف میکند. زلفهای او همچون پروانهای بر چهره نورانی میتابد و انگار پروانهای بر چهره ماه ضربهای میزند. همچنین، عشق شاعر به محبوبش باعث شده تا حس بیداری و امید در دلش نداشته باشد و سایه محبوبش بر گلستان زندگیاش تأثیری عمیق و دلانگیز دارد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
از شکرخواب خزان امید بیداری نداشت
سایه سرو تو بر روی گلستان آب زد