شمارهٔ ۱۹۳

غزل به توصیف حالتی از مغز و احساسات می‌پردازد که مانند آتش سوزان است. همچنین، اشاره به تأثیر روغن بادام بر روان و لطافت آن دارد. در نهایت، به وضعیتی اشاره می‌کند که انسان‌ها در دنیای تهیدستی قرار دارند و در این شرایط، مانند صدفی که یتیمان را پرورش می‌دهد، به یاری یکدیگر می‌شتابند.