شمارهٔ ۱۹۲

برداشت: بوی خون از گل‌های تازه، حس عجیبی را به من منتقل می‌کند و عطر مشک از روی ریحان، یاد و خاطره‌ای تلخ را در من زنده می‌کند.

برداشت: زلف سنبل اگرچه در میان آشفتگان قرار گرفته است، ولی زیبایی و جاذبه‌اش به قدری است که باعث حسادت من می‌شود و این حسادت از نور شمع و روشنایی آن ناشی می‌گردد.

برداشت: هرگز از گرمایی که ناشی از درد و رنج است، سودی نبردم. پنبه، اگر فرصتی به دست آورد، به آرامی زخم دلم را می‌خورد و آن را تندتر می‌کند.