شمارهٔ ۱۹۱

در این بیت، شاعر به زیبایی‌ها و شکوفایی‌های گلستان اشاره می‌کند و به بلبل که نماد هنر و عشق است، معترض است که چرا به پرواز و اوج گرفتن فکر نمی‌کند. این بیان، در واقع نقدی به افرادی است که به رغم زیبایی‌ها و فرصت‌ها، از حرکت و ترقی دوری می‌کنند.