شمارهٔ ۱۸۹

در این شعر، مژگان دختران به قدری در احساسات و افکار خود غرق شده که اثرش را بر دنیا و اطرافش می‌گذارد. نگاه او همانند سینه‌ی یک جوجه‌تیغی است که در هم شکسته شده. شاعر به نوعی به تلخکامی و غم خودش اشاره می‌کند و می‌گوید که وجود او مثل زلف‌اش قیمتی و گرانبهاست و در غم و ماتم او باز می‌شود. در واقع، این شعر حس عمیق عشق و اندوه را به تصویر می‌کشد.