شمارهٔ ۱۸۳

این شعر بیانگر احساسات عمیق و ناگفته‌ای است که در دل شاعر وجود دارد. او می‌گوید که چشم‌ها می‌توانند حرف بزنند و احساسات را منتقل کنند، حتی زمانی که او سکوت کرده و حرفی به زبان نمی‌آورد. عشق و عاطفه در نگاهمان و حرکات چشمانمان نمایان می‌شود. شاعر به قدرت نگاه و ابروها اشاره می‌کند که می‌تواند بیانگر عواطف و رازهای درونی باشد.