شمارهٔ ۱۸۲

این شعر به بیان تضاد بین شادی و اندوه می‌پردازد. وصل و نزدیکی که باعث خوشحالی و شادابی می‌شود، در عین حال می‌تواند با درد و ملال همراه باشد. همچنین نشان می‌دهد که حتی شادی هم نمی‌تواند بدون تلخی‌ها و اشک‌ها وجود داشته باشد؛ به گونه‌ای که وجود شکر و شادی بدون تلخی و ماتم ممکن نیست.